Stelletje oproerkraaiers, satanisten! Dwepen met de duivel en kerken verbranden. Zou je zeggen van een afstand. Valt allemaal reuze mee. Satyricon is een oudje binnen de black metal: snelle muziek met strakke riffs, bijtende zwarte teksten en af en toe een akoestisch intermezzo. En oudjes worden milder, dus speelt Satyricon inmiddels black'n'roll muziek. Donkere metal, afwisselend retesnel, dan weer log en zelfs een beetje swingend. Gisteren stonden ze in de Melkweg. De lange haren en het 'sign of the horn' vlogen heen en weer. En wat een strakke show! De opener, Possessed, beukt je meteen in je gezicht. De gekke paradox is dat frontman Satyr een enorme rust uitstraalt terwijl hij een gigantisch bijtende strot opzet en zijn mannen, en vooral drummer Frost, als maniakken tekeer gaan. Ook hij is inmiddels 32. Frost is een ware atleet op de drums, wat een klappen deelt die man uit, ongelofelijk. The Age of Nero heet het nieuwe album. Dwepen met een van de meest tyrannieke keizers van het Romeinse Rijk? Beetje flauw. Maar nee, want zoals Nero Rome liet branden en het einde van het Romeinse Rijk inluidde, zo leven wij tegenwoordig in een tijd waarin hetzelfde dreigt te gebeuren. We leven in het begin van het einde, aldus Satyr. En jij dacht dat die jongen kerken in brand steekt?
